zondag 10 januari 2016

Tussen hoop en angst.

Hier zit ik achter een  blanco scherm en bedenk hoe ik het verdrietige op moet schrijven. 
Het gaat niet goed met mijn zus. En dat doet pijn. Bij haar, bij ons allemaal die om haar heen staan. Ik zie mijn ouders, haar kinderen, haarzelf  en haar broers/zussen (waaronder ikzelf) vechten om nog zo veel mogelijk samen te doen, het beste ervan te maken en het allerverdrietigst: afscheid te nemen. 

Mijn moeder werd tachtig afgelopen dinsdag. Die avond zijn wij onverwacht naar het verpleeghuis gegaan, omdat toen niet meer gezegd kon worden of ze nog lang aanspreekbaar zou zijn. Wat een manier om je tachtigste verjaardag te moeten vieren!

Maar mijn zus geeft niet zomaar op! Het grote wonder gebeurde dat ze weer 'opknapte". Dat wil zeggen, ze ging weer wat beter praten en zit/hangt soms weer even in een speciale rolstoel om haar sigaretje (ja, ze is weer gaan roken) buiten te roken. Die sigaret moet iemand anders aan haar mond brengen, zo zwak is ze.

Er was al een afspraak gemaakt om de verjaardag van mijn moeder in het restaurant van het verpleeghuis, waar mijn zus opgenomen is, te vieren. Dat was vreselijk spannend: wel of niet door laten gaan? Met haken en ogen is het gisteren gevierd. Dankbaar!!!
Wij allemaal, maar vooral mijn ouders en mijn zus, hebben ervan genoten, wetende dat het menselijk gesproken de laatste keer was om met mijn zus erbij bij elkaar te zijn. Er is nog een aantal familiefoto's gemaakt. 

Steeds weer een beetje afscheid nemen......en het moeilijke is dat je allemaal weet dat dat op een moment ophoudt. 

Ik zou nog veel meer willen schrijven, maar ik laat het hierbij. 

Van de week kreeg ik van een lief iemand een  Keltisch gebed. 
Het heet: Najaarsmist.



Om aan vast te houden.

14 opmerkingen:

  1. heel veel sterkte en een lieve knuffel voor jou xx groetjes patricia

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ach wat een heftige ingrijpende periode. Heel veel sterkte, warme groet Christel

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Sterkte gewenst voor jou en je familie in deze verdrietige en heftige tijd en voor de toekomst.
    Lieve groet,
    Akkelien

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een nare tijd, heel veel sterkte voor jou en je familie.
    Hartelijke groet,
    Loes

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heel veel sterkte en kracht wens ik jou en je familie. Ik zal voor jullie bidden.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat verdrietig. Heel veel sterkte toegewenst.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Heel veel sterkte voor jou en je familie. Xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Heel verdrietig allemaal Jannie ,ik wens je heel veel sterkte op deze donkere weg ,lieve groet Marloes

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat een verschrikkelijk moeilijke periode...geen fijne start van 2016. Hoe ongelooflijk moeilijk ... een mama die 80 wordt en stil moet afscheid nemen van een dochter. Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en steun bij mekaar.De tekst is prachtig...
    Dikke knuffel.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat heftig joh! Heel veel sterkte. Ik bid dat jullie Gods armen om jullie heen zullen blijven voelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Jannie, zo moeilijk als je voortdurend tussen 2 werelden moet schipperen, altijd weer vallen en opstaan en het moeten toekijken en mee beleven is zo moeilijk en hartverscheurend. Voor je mama zal dit ook dubbel zijn nu, maar ook voor ieder ander familielid want dit wil niemand voor iemand die je graag ziet. En toch gebeurt het dagelijks en toch doen mensen dan soms naar tegen elkaar terwijl het leven zo voorbij kan zijn. Ik denk vaak aan jullie en regelmatig doe ik een kaarsje aan als steun. Heel veel moed!
    Liefs, rita.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een verdrietige tijd voor jullie! Ik bid zal bidden om kracht en sterkte!
    Groetjes, Marijke

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Oh wat een moeilijke periode!
    Ik hoop dat je kracht mag putten bij Hem die niemand beschaamd doet staan!
    Bovenal dat Hij je zus zal dragen, daar waar ze zelf niet meer kan lopen...
    Ik denk dat je vast het gedicht van die voetstappen wel kent.... Toen ik achterom keek zag ik maar 1 paar voetstappen in het zand.... Toen heb Ik je gedragen!
    Dat bid ik jullie allemaal toe in deze moeilijke tijd!

    Liefs,
    Marian

    BeantwoordenVerwijderen

Wat leuk dat je een bericht achterlaat, ik lees ze met plezier.
Groetjes, Jannie