zaterdag 21 juni 2014

Wandeltocht voor Pink Ribbon.

Vandaag was het dan zover, we gingen de wandeltocht doen voor Pink Ribbon. Een tocht van 15 km. bij en door de Drunense Duinen. "Wij" dat zijn: mijn oudste zus,  één van mijn jongere zussen en ikzelf. 


Vorig jaar is bij mijn oudste zus borstkanker ontdekt. Helaas een vorm die niet te genezen is, maar wel te behandelen. Na een hele zware, vervelende tijd met chemokuren en andere behandelingen is zij nu aan het revalideren. Gelukkig gaat het steeds beter met haar. Zij is in die tijd vreselijk sterk en positief gebleven, waarvoor ik ontzettend veel bewondering heb. 

Zo was het haar wens (een hele tijd geleden al, toen zij nog midden in de behandelingen zat!!) om aan deze Pink Ribbon wandeling mee te doen. Het liefst met alle (schoon)zussen, dat zouden er zes zijn. Helaas was dat niet haalbaar, omdat een aantal (schoon)zussen al andere verplichtingen had (op vakantie en verhuizing zijn toch écht geldige redenen, haha). Dus waren wij met zijn drieën. Maar dat mocht de pret niet drukken!

Tegen kwart voor tien vanmorgen begon onze wandeling. Prachtig gezicht, zo'n roze sliert wandelaars vóór en achter je. Je had een routebeschrijving meegekregen, maar het was simpelweg roze volgen. Wel even opletten dat we niet bij de 25 km. lopers aan zouden sluiten!




Het was een prachtige tocht dwars door de bossen, met een klein stukje door de zandverstuivingen.



Onderweg volop vertier en gelegenheid om te rusten. Roze koeken werden uitgedeeld, diverse appels en "gezonde" bio-koeken. We werden toegezongen door een smartlappenkoor en een "gewoon" koor. Ongelooflijk hoe goed de sfeer was, om het maar niet te hebben over de organisatie: in één woord GEWELDIG!


Een foto-impressie:







Heel stil was het in de Laan der Bezinning, waar bordjes aan de bomen hingen met uitspraken waarom mensen meeliepen. Dan lees je heel ontroerende teksten. Iedereen heeft zijn eigen verhaal of reden.
Heel indrukwekkend was dat!



Ik moet zeggen, ik heb er echt wel een beetje tegenop gezien, maar als je deel uitmaakt van zo'n vrolijke lange roze sliert, dan denk je er niet aan om op te geven, ook al doen de beentjes zeer.


Helemaal GEWELDIG  is het dat mijn zus de route ook uitgelopen heeft! Iets wat zij in het begin zelf niet helemaal geloofde. Maar ze is een vechter! Ik ben  supertrots op haar.
Ze heeft het zelfs over 'volgend jaar weer' gehad, hoe positief ben je dan!!!!










 Het was een geweldige dag!

5 opmerkingen:

  1. Wat fijn dat je zus het kon en volgehouden heeft!! Dat zijn zeker een aantal plusjes waard!!
    En jij ook, Jannie!!
    Ik ben ook een beetje trots op jou!!
    En dan nu maar lekker met de beentjes omhoog meid!! Kun je al op je luie bank?

    Groetjes,
    Marian

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Respect voor jou en je zussen,prachtige foto's

    Groetjes Tineke

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Prachtige dag, prachtige foto's, prachtig de drie zussen! Een dag om te koesteren!
    Wat een geweldig sterke zus heb je! Ik wens haar het allerallerbeste!
    Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een moed hadden jullie om deze uitdaging aan te gaan en het is jullie gelukt!!! 3 sterke vrouwen die het toch maar effe gepresteerd hebben, zo zie je maar, samen kan je meer!
    Grtjes, rita.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat mooi dat jullie dat met elkaar gedaan hebben, heel indrukwekkend om mee te maken! En een hele prestatie van jullie allemaal en in het bijzonder van je zus!!
    Groetjes, Marijke

    BeantwoordenVerwijderen

Wat leuk dat je een bericht achterlaat, ik lees ze met plezier.
Groetjes, Jannie